Svaki put kada Željko Đurović predstavlja svoje slike i crteže, to je značajan likovni događaj. Publika voli njegove radove, a aktuelna kritika odavno je protiv figurativnog slikarstva pa je njeno mišljenje nevažno. Đurović ovde nema pravu podršku zbog pogrešno i provincijalno shvaćene uloge avangarde koja, po zamisli onih koji vode našu kulturu, treba da zameni sve druge vidove umetnosti. On nema te probleme u inostranstvu, više je građanin sveta nego crnogorski ili srpski slikar. Njegova dela se nalaze u zamku Grijer u Švajcarskoj, muzejskoj instituciji u kojoj se čuva slikarstvo fantastičnog tipa, često izlaže na velikim grupnim i tematskim izložbama u Evropi, njegova su dela predstavljena u najboljim novijim publikacijama u svetu za savremenu fantastiku, rešava vizuelni identitet rok opera u svetu a obožavaoci iz SAD finansiraju njegov put i boravak ne bi li naučili nešto od njega. Samostalna izložba slika i crteža u Modernoj galeriji “Valjevo” (otvorena do 12. januara) jedna je od njegovih retkih retrospektiva. Jedini je slikar srednje generacije o čijem radu postoje dve monografije, o slikarstvu i crtežu, kao što jedini u svojoj generaciji suvereno vlada još i grafikom, takođe prepoznatom na međunarodnom planu.

Željko Đurović je spektakularni crtač i slikar. Uspeo je da učini skoro nemoguće, da formira slikarstvo koje nije fantastično samo po tipu crteža, tematici i izrazu već i po kolorističkim odnosima. Mnogi slikari te vrste kod nas podsećaju na nekog čuvenog umetnika, on je, međutim, u svetskim okvirima originalan, njegov stil je nepoznat u istoriji fantastičnog slikarstva. Postavio je u prvi plan kolorit, boje koje su nepomirljive i koje drugi slikari nerado koriste. Na njegovim slikama je ipak sve na svom mestu jer je ovladao vatrom koja bi druge spržila. U tim bojama susreću se ili sukobljavaju energije, oluja ili kosmički požar besni slikom. Koloristička rasplamsavanja u pozadini su do najsitnijih detalja definisanog figuralnog sveta, precizno i skladno nacrtanog, sa bogatom animalistikom, i kopnenom ili morskom florom.

Đurović je stigao do visokog stepena majstorstva u kome se ne pojavljuje ni realističko preslikavanje i opisivanje sveta niti bilo kakav vid poricanja slikarstva. Kao renesansni maniristi dao je prednost stilizaciji, njegove figure su anatomski nerealne, izdužene, ali stvarne u svom svetu, u umetnosti koja je paralelna realnost. Najveći živi slikari poput Ernsta Fuksa i Gigera žele da se fotografišu sa njim jer u njegovim ostvarenjima prepoznaju nivo znanja koji i sami osvojili. Dok su drugi slikari sigurniji na manjem formatu, on je bolji na većem, dok drugi lošije slikaju kao stariji, on napreduje. Taj pravi slikar Mediterana prikazao je nepoznati, iracionalni, unutrašnji Mediteran, neka samo njemu znana mora, boginje i anđele kao čisti eros slikarstva.